ای کاش غرق در عادات و خواستهها نبودم.ای کاش تمام خواستهی من از زندگی این بود که اذان صبح پا میشدم و در نمازم خدا را حاضر و ناظر میدیدم...ای کاش اون حسی که در زمان سجده دست میداد رو همیشه داشتم.

بیش از صد بار رو میتونم متصور بشم که تلاش کردم که جور دیگهای باشم.اما هنوز شکست میخورم.متاسفانه نمیشه هم جا زد.پس فقط باید به موفق شدن فکر کرد...

از یک طرف دلم میخواهد از تو بخواهم که آزمایشم نکنی چون سرافکنده بیرون میایم.از طرف دیگر احساس میکنم آزمایشهایت فاصلهی من و تو را به من هربار گوشزد میکند.بهراستی همین نقطهی فعلی خود را بدون ریسک میپسندم یا دوست دارم ریسک را بپذیرم و تلاش برای بهتر بودن بکنم هرچند ممکن است از همین لحظه هم بدتر بشوم......

آدم هرچی بیشتر میفهمه. بیشتر هم جهلهای خودش رو درک میکنه.و هرچی بیشتر جهلهای خودش رو درک کرده، کمتر از خودش تعریف میکنه.و بعد که میبینه آدمها از جهلهای خودشون تعریف میکنن و افتخار داره واسشون، راحتتر به جهلشون پی میبره...دنیای عجیبیه...

در عجبم که چطور میتونم روزها و هفتهها رو بگذرونم ولی حضور خدا رو در زندگیم حس نکنم. چطور ممکنه هر کاری رو میخوام آغاز کنم و به پایان برسونم، این رو نبینم که خداست که رب ماست و خداست که سمت و سو میده به کار. بعد چند روز که خدا رو حس میکنم چنان احساس خوبی دارم که تا هفتهها فراموش نمیشه. خیلی جالبه که ...

اتفاقات افتاده را فراموش نمیکنم.و بعید میدونم اینبار خیلی گذشتی هم در کار باشه.بعضی فکر میکنن که خدا همیشه باهاشونه. اگر نخوای خدا باهات باشه خدا باهات نیست شک نکن...

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

وَالْعَصْرِ إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِی خُسْرٍ إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ

هنر را دست کم نگیریم...

و من در این سن، با کولهباری از درد. دردهای ثبت شده و مستند. با کوهی از اندیشه. کوهی که از دور بمانند یک نقطهاست. با یک عالمه موسیقی. موسیقیای که همیشه همراهم است، در فرازها و نشیبها. در این سن کم. در اوج جوانی. احساس پیری میکنم. احساس درد میکنم. در بدن، در روح، در همه چیز... وای به حال روزی که واقعا...

با صد هزار مردم، تنهایی بی صد هزار مردم، تنهایی

از این بگذریم که زندگی من اصلا مالی نبوده و نیست. و از این هم بگذریم که منم مثل همه آدما فکر میکنم خیلی مستحق زندگی بهتری بودم/هستم.احساس میکنم یک ماشین چهار چرخ پنچر هستم که به یک سمت اشتباهی در یک سراپایینی در حرکت بود و یکدفعه تصمیم گرفتم با همون چهارچرخ پنچر به سمت سربالایی برم. مدت زیادی احساس ...

بالاخره زندگی بالا دارد، پایین دارد، پایین دارد، بالا ندارد و بالاخره زندگی یا پایین دارد یا خط صاف دارد. (خط صاف در دنیایی که مبدا مختصات قطبی آن کج به سمت منفی شده خود بالاییست ولی بگذریم...)زمان میگذرد، انسان پسرفت میکند. ولی پیشرفت نمیکند. اما بگذریم.وجود معنویت و حس شدن آن در زندگی، خود نکتهایس...

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

خود را سرگرم این و آن کردیم که برخی مسائل دوری کنیم...